Kurban Bayramı’nda Türkiye’de milyonlarca Müslüman, kurban vazifesini yerine getiriyor. Ekonomik nedenlerle genellikle küçükbaş hayvan tercih ediliyor. Ancak maalesef bu bereketli ibadetin önemli bir yan ürünü olan deriler, son yıllarda ciddi bir israf konusu hâline geldi.Yıllar önce durum çok farklıydı. Türk Hava Kurumu başta olmak üzere birçok dernek ve vakıf, kurban derilerini bizzat toplayarak hem maddi kaynak yaratıyor hem de israfı önlüyordu. Halk da derilerin tuzlanarak bozulmaması konusunda bilinçliydi. Rekabet olduğu dönemde neredeyse hiçbir deri zayi olmuyordu. Bugün ise tablo üzücü. Şanlıurfa’da binlerce küçükbaş hayvan derisi, “ucuz” diye alıcı bulamayınca çöpe atılıyor. Halbuki koyun derisi, çok değerli bir hammaddedir.Koyun derisi, doğal kürkü, inanılmaz yumuşaklığı, konforu ve sağlık faydalarıyla lüks bir malzemedir. Ev dekorasyonundan giyime, cilt sağlığından yara bakımına kadar geniş bir kullanım alanına sahiptir. Doğal yapısı sayesinde çevre dostu ve sürdürülebilir bir üründür. Özellikle bası yarası (yatak yarası) riski taşıyan hastalar için koyun postu, tıp literatüründe dahi önerilen bir malzemedir.Küçükbaş Bu konuda uzman firmalardan edindiğim bilgilere göre ; Hayvan Derilerinin Değeri hakkında bilgilere ulaştım. Koyun derisi, yumuşak ve esnek yapısıyla öne çıkan bir deri çeşididir. Sıcak tutma özelliği nedeniyle özellikle giyim sektöründe tercih edilir.Küçükbaş ve büyükbaş hayvan derileri, işlenme biçimine göre üç ana grupta incelenir:
• Sırça yüzü düzgün deriler (Giyimlik deriler)
• Sırça yüzü zımparalanmış deriler
• Et yüzü zımparalanmış deriler (Süet vb.)
Kuzu Vaketa/Napa: Yağlanmamış, genç hayvanlardan elde edilir. Sağlam, form tutan ve dayanıklıdır. Koyun Vaketa/Napa: Genç hayvanlardan elde edildiğinde oldukça değerliyken, yaşlı hayvanlarda yağlanma nedeniyle dayanıklılık azalır. Koyun Süet: Et yüzü zımparalanarak üretilir. Kıl Koyunu (Zig Deri): Dayanıklı, hafif ve yumuşak yapısıyla çok kullanışlıdır. Keçi Derisi: Dayanıklılığı ve form kalıcılığıyla bilinen, özellikle ayakkabı, cüzdan ve eldiven üretiminde tercih edilen kaliteli bir hammaddedir.
Sonuç olarak, kurban derileri basit bir “atık” değil, milli servettir. Her yıl tonlarca deri çöpe giderken, ülkemiz hem ekonomik hem de istihdam açısından önemli bir kayıp yaşamaktadır.Dernekler, belediyeler, Türk Hava Kurumu ve sivil toplum kuruluşları yeniden organize olmalı; halk da derilerini bilinçli şekilde değerlendirmelidir. Kurban Bayramı’nın bereketi, sadece etle sınırlı kalmamalıdır. Koyun derisi çöpe değil, ekonomiye ve sanayiye kazandırmalıy. Bu, hem ibadetimizin hem de milli servetimizin hakkıdır.