Geçenlerde doğup büyüdüğüm ve halen bir evimizin olduğu, Kısas Köyündeki evimizin ufak tefek tamirlerini yapmaya gittik. Eski günler bir film şeridi gibi gözümün önünden akıp gitti.
Rahmetli Babam biraz mazbut bir adamdı. Annem özellikle evliliklerinin ilk yıllarında çektiklerini, yaşadıklarını hep anlatır durur. El parmaklarında hemen hemen sağlam, kırılmadık eğilmedik parmak yok gibi. Babam kıskançmış, biraz da hovarda. Kafası estikçe alırmış Annemi eline, yer misin yemez misin. Zavallı o güzelim gençlik yıllarında çok çekmiş hala anlatır durur. Sonra yoksulluk çekmişler, gurbetlere düşmüşler. O anılarını da bizimle bazen paylaşır Annem. Çoğu Urfalı gibi, boğazına düşkündü rahmetli ve nitekim 2002 yılı Aralık ayının 17sinde 'Neye mal olursa olsun' diyerek inadına, kendisine hiçte iyi gelmeyen, yasak olan yağlının üzerine tatlıyı yiyerek, yüksek tansiyon sebebiyle rahmete göçtü. Allah Rahmet eylesin mekanı Cennet olsun.
Benim aklım erdiğinde, Rahmetli Almanyadan kesin dönüş yapmış, Borcunu harcını ödemişti, bilahare Trahom Savaş Memurluğuna girdi. aklı kamildi, sözüne güvenilir dosdoğru, iyiliksever temiz ve titiz idi. Askerde öğrendiği Kuranını okur namazını hiç kaçırmaz idi. Daha sonra Annemle beraber Hacca gitti. Zaman zaman Annem hakkımı helal etmem dese de, gençlik yıllarından sonra, aklı kamil döneminde yaşadığı rahat hayattan dolayı, Umulur ki o da hakkını helal eder inşallah.
Beş kardeşin ortancasıyım. Baştan ikinci. Rahmetli Babam bizi okutmak uğruna çok sıkıntı çekerdi ama bize bunu asla belli etmezdi. Hiç unutmam 450 T. Lira maaş alırdı. Bunun 200 lirasını Ağabeyime ve bana harçlık verirdi. 100 lira taksitle aldığı JAWA marka motosikletinin taksitine, geriye kalan 150 lira ile evini geçindirirdi. Vazifesinden hiç kaçmazdı. Kar kış demeden, görevini ihmal etmez, trahom ilaçlaması yapmak için köy köy dolaşırdı. Kuru tarım yaparlardı. Çoğu zaman ektikleri tohumu kurtaramazlardı. Yinede şükür etmesini bilirlerdi. Malum; köyümüz alevi ve sunilerin birlikte yaşadıkları köydür. Geçmiş zamanlarda bazı olumsuz olaylar olmuş ise de, Benim çağdakilerin döneminde herhangi bir olumsuzluğun yaşandığını hatırlamıyorum.
Rahmetlinin sesi gür idi. Ev kapısından adımı yüksek sesle çağırdığında, Köyün öbür tarafında sesini duyardım. İşte tüm bunlar, gözümün önünden akıp giderken, aklıma nereden geldi, böyle bir şarkı var mı? Yok mu? Onu da bilmiyorum ama, gayriihtiyari ağzımdan yalan oldu, yalan oldu diye bir dize dökülmeye başladı. İnanın burnumun direği sızladı, O an Babamı çok özlediğimi anladım. Ağlamamak için kendimi zor tuttum. Keşke Babam sağ olsaydı diye düşündüm ve ne kadar yalnız olduğumu hissettim. Umarım Cenabı Allah beni Cennette babama komşu eder inşallah. Eminim hepiniz aynı duyguları yaşamışsınızdır. Nihayetinde 'Tüm nefisler ölümü tadacaktır.' O halde yalan olacaklarımız yalan olmadan, kıymetlerini bilelim lütfen, onlara kötü kaba davranmayalım, gönüllerini hoş tutalım. Hayır dualarını alalım. Bilelim ki Cennetimiz onların ayakları altındadır. Bir gün bizimde arkamızdan yalan oldu diyeceklerini unutmayalım.
Yalan olmamak dileklerimle, Kalın sağlık ve esenlikle….