Öncelikle bu kelimenin nereden geldiğine bir bakalım.Nepotizim Papaların yeğenlerini (Nepos) yüksek makamlara getirme geleneğinden ismini alır.Eskiden sarayın odalarında yada feodal beyinlerin kararlarıyla fısıltı ile işleyen bu akraba kayırmacılığı sanmayınki tarih oldu.Moderin Nepotizim çok daha kılıfına uydurulmuş bir şekilde günümüzde karşımıza çıkmakta.Eskiden kayırmacılık için belirli şartlar
gerekirdi: Aynı soyadını taşımak, aynı memleketten olmak ya da aynı aşirete mensup bulunmak. Günümüzde ise bu çember biraz daha genişledi ama özü hiç değişmedi. Artık akraba kayırmacılığı sadece kan bağıyla sınırlı değil; "eski okul arkadaşı", "kayınbiraderin iş ortağının oğlu", 'liseden aynı sırada oturanlar kulübü" ya da "yaz tatilinde tekne turu paylaşılanlar" gibi modern kabile bağlarıyla ortaya çıkmakta.Bir kurumda işler ehil ellere degil de emanet ellere teslim edildiginde, sistemin çarkları gıcırdamaya başlar. Önce kalite düşer, sonra motivasyon ölür. Masasında sabahlara kadar ders çalışıp kendini geliştiren, diller ögrenen, projeler üreten genç, sosyal medya feed'inde zengin bir akrabanın himayesinde bir gecede genel müdür yardımcısı olan "girişimci" genci görünce havlu atıyor. İşte bu, beyin göçünden de öte, içerideki beyinlerin ruhsal göçüdür.Bugün yapay zekadan kuantuma, uzay teknolojilerinden büyük veriye kadar insanlık akıl almaz bir hızla ilerliyor. Peki, bu yarışın orta yerinde bizim kurumsal yapılarımız ne yapıyor?hala “kimin necisi” sorusu peşinde koşuluyor.Unutmayalım ki; liyakatle doldurulmayan her koltuk, geleceğimizden çalınan bir tugladır.
Akraba kayırmacılığının konforlu ama çürütücü limanından çıkıp, "Bilen yapar, hak eden alır" erdemine dönmediğimiz sürece, ne modern dunyayı yakalayabılıriz ne de adaletin terazisini dengeleyebiliriz.